در روايت داريم كه آدم ها نادرست كه با خدا ارتباط ندارند، روى زمين كه راه مى روند، زمين مى گويد: خدا تو را لعنت كند كه بار روى دوش من گذاشته اى.
آفتاب كه مى تابد، مى گويد: خدا تو را لعنت كند كه مرا هزينه خودت مى كنى. آب كه مى خورند، مى گويد: خدا تو را لعنت كند كه مرا در ظرف نجس وجود خود ريختى. اما وقتى انسان مؤمن مى خورد، ملائكه مى گويند:
«هَنِيئاً مَرِيئاً»
آيه هفت سوره مؤمن را ببينيد، فرشتگان عرش و اطراف عرش دعاگوى زمينيان هستند، اما فقط دعاگوى دو طايفه؛ اهل ايمان و اهل توبه است. چقدر خوب است كه كسى در لحظه به لحظه زندگى، ملائكه عرش و اطراف عرش او را دعا كنند و نفرين نكنند.
خدا اگر رو برگرداند، چه چيزى براى انسان مى ماند؟ جز چند كيلو گوشت و پوست و استخوان كه به درد هيچ غسّالخانه اى نمى خورد. در دنيا هر كافرى كه مى خواهيد به غسّالخانه ببريد و بگوييد: بكشيد و گوشت او را بفروشيد، مى گويند: بردار ببر و از اينجا دور كن كه به اندازه گوسفند نيز نمى ارزند. آن كس كه خدا از او رو برگرداند، اين گونه است.
منبع : پایگاه عرفان(استاد حسین انصاریان)